ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΟΝΟΜΑΤΙΚΕΣ

            ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΟΝΟΜΑΤΙΚΕΣ

Να βρείτε και να αναγνωρίσετε πλήρως (εισαγωγή, εκφορά, συντακτικός ρόλος) τις δευτερεύουσες  ονοματικές προτάσεις στα παρακάτω παραδείγματα:

Ἐξ ὧν ἐνθυμεῖσθαι χρή, πῶς ἕκαστος ὑμῶν διέκειτο καὶ τίνα γνώμην εἶχεν.
Ὅμως δεῖ πειρᾶσθαι ὅπως σῳζώμεθα.
Ἀπορεῖς εἰ διδακτόν (ἐστιν) ἡ ἀρετή.
Βούλομαι τοίνυν [ὑμᾶς] μετὰ παρρησίας ἐξετάσαι τὰ παρόντα πράγματα τῇ πόλει, καὶ σκέψασθαι τί ποιοῦμεν.
Ἐλογιζόμην, ὅτι καὶ τούτου τοῦ ἀνδρὸς ἐγὼ σοφώτερος εἰμί.
Δέδοικα μὴ ὁ ἀσθενὴς τελευτήσῃ.
Πρῶτον μὲν αὐτὸ ὑμῖν τοῦτο γενέσθω τεκμήριον, ὅτι κατεγνώκει ἂν αὐτοῦ ὁ Λυσιθείδης.
Ἐφοβήθησαν μὴ καὶ ἐπὶ σφᾶς χωρήσῃ ὁ στρατός.
Σκέψαι ἐὰν τόδε ἀρέσκῃ.
Δῆλον οὖν ἐστὶ ὅτι οὐκ ἂν προέλεγεν, εἰ μὴ ἐπίστευεν.
Ἀνὴρ τῶν πελταστῶν ἔλεγεν ὅτι γιγνώσκοι τὴν φωνὴν τοῦ ἀνθρώπου.
Ὁ Κῦρος ἐπυνθάνετο ἤδη αὐτῶν καὶ ὁπόσην ὁδὸν διήλασαν καὶ εἰ οἰκοῖτο ἡ χώρα.
Νῦν οὖν φοβούμεθα μὴ τὰ κράτιστα ἀπωλέσαμεν.

Οὐκ ἔχω τί λέγω.
Ἠγγέλθη τοῖς στρατηγοῖς ὅτι φεύγοιεν ὑπὸ τοῦ δήμου.
Θαυμάζω πότερα ὡς κρατῶν βασιλεὺς αἰτεῖ τὰ ὅπλα ἢ ὡς διὰ φιλίαν δῶρα.
Ὑμεῖς δ’ ἐνθυμεῖσθε, ὦ ἄνδρες δικασταί, ὅτι ὁ νομοθέτης οὐδεμίαν ὀργῇ συγγνώμην δίδωσιν.

Ξενοφῶν ἐρωτᾷ Κῦρον εἴ τι παραγγέλλει.

Δῆλόν ἐστιν ὅτι οὐκ ἂν προὔλεγεν, εἰ μὴ ἐπίστευεν ἀληθεύσειν.
Διηρώτα τὸν Κῦρον πότερον βούλοιτο μένειν ἢ ἀπιέναι.

Ἤρετο ὅ,τι τὸ σύνθημα εἴη.

Ἐβουλεύοντο πῶς ἂν τὴν μάχην συμφορώτατα ποιήσαιντο

Νῦν οὖν φοβούμεθα μὴ τὰ κράτιστα ἀπωλέσαμεν.
Κίνδυνός ἐστι μὴ ὁ δῆμος ἀπόληται.

Σχεδὸν ἐγίγνωσκον ὅτι εἴη που πλησίον τὸ στράτευμα τῶν πολεμίων.
Ἐγὼ δ’ αὐτὸ τοῦτο φοβοῦμαι, μὴ διὰ τὴν ἀπειρίαν οὐ δυνηθῶ δηλῶσαι περὶ τῶν πραγμάτων ὑμῖν.
Λέγουσιν οἱ σοφισταί ὡς οὐδὲν δέονται χρημάτων.
 Οὐ γὰρ ἠγγέλθη αὐτοῖς ὅτι τεθνηκότες εἶεν.
 Ἐτύγχανον λέγων ὅτι πολλαὶ καὶ καλαὶ ἐλπίδες ἡμῖν εἶεν σωτηρίας.

Λέγω τοῦτο, ὡς ὑμεῖς οὐ καλῶς ὁρᾶτε.
Ἐγὼ δὲ οὐκ ἀγνοῶ τοῦθ’ ὅτι ἐν ὀργῇ ποιεῖσθε τοὺς ὑστάτους εἰπόντας.

Ἔγνωσαν ὅτι κενὸς ὁ φόβος εἴη.
Ἐσηγγέλθη αὐτοῖς ὡς εἴη Ἀπόλλωνος ἔξω τῆς πόλεως ἑορτή.

Οἱ Ἕλληνες ᾔσθοντο ὅτι βασιλεὺς ἐν τοῖς σκευοφόροις εἴη.
Φρύνιχος ἔγνω ὅτι ἔσοιτο λόγος περὶ τῆς Ἀλκιβιάδου καθόδου.
Ἀπαγγέλλετε ὅτι νικῶμεν βασιλέα.
Ὁ κατήγορος λέγει ὡς ἄρα ὑβριστής εἰμι 

Καὶ τοῦτο μὲν οὐκ ἀγνοῶ, ὅτι οὐδέν μοι ἀρκέσει ὅδε ὁ βωμός.

Οἶδα ὅτι πάντες ἂν ὁμολογήσαιτε.

Δῆλόν ἐστι ὅτι Σωκράτης οὐδὲν ἀδικεῖ.

Ἴσασιν οὐδὲν ὧν λέγουσιν.

Ἔλαβεν ὁπλίτας, οἳ πάντες ἀγαθοὶ ἦσαν.
Δύναιτο δ’ ἄν τις μεταδιδόναι ὃ μὴ ἔχει;
Ἐνθάδε οὐδεὶς πάρεστιν ὅσων καλῶς ἐποίησα.
Ἡ πόλις βλάπτεται ὑφ’ ὅσων οὐκ ἐπιθυμοῦσιν εἰρήνην.
 Ἦν τις Φιλλίδας, ὃς ἐγραμμάτευε τοῖς πολεμάρχοις.

Ἔστιν δίκης ὀφθαλμός, ὃς τὰ πάνθ' ὁρᾷ.
Ὁ ἐμὸς πάππος κάλλιστος ἦν Μήδων, ὅσων ἑόρακα.
Καὶ φράζουσιν ἃ λέγει.

Μαίνεται ὃς εὔχεται θανεῖν. 

Εἴρηχ’ ἃ νομίζω συμφέρειν.

Ὅστις αὑτὸν φιλεῖ μετ’ ἐμοῦ μαχέσθω.
Ξενοφῶν ἔγραψεν, ὃς στρατηγὸς ἦν.
 

Μολών λαβέ, Ιμπραήμ, μακαρονά…

 ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΤΣΙΚΑ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 25^ης ΜΑΡΤΙΟΥ

Μολών λαβέ, Ιμπραήμ, μακαρονά…

Τα τελευταία χρόνια η ιστορική παιδεία της νέας γενιάς, βρίσκεται στο «στόχαστρο» της δημοσιότητας με διάφορες αφορμές. Άλλοτε εξαιτίας της τεράστιας αποτυχίας στις πανελλήνιες εξετάσεις όπου στην Ιστορία της Γ΄ Λυκείου βαθμολογούνται κάτω από τη βάση το 50% των μαθητών.  Άλλοτε εξαιτίας των…μαργαριταριών που αλιεύονται κάθε χρόνο από τα γραπτά των μαθητών στο μάθημα της ιστορίας από διάφορους ερανιστές και παρουσιάζοναι προς τέρψιν -ή, κατ' ελπίδα, προς προβληματισμό- του αναγνωστικού κοινού.

Άλλοτε τέτοιες ημέρες που γιορτάζουμε κάποια εθνική επέτειο.  Ιδιαίτερα με αφορμή τις …απίθανες απαντήσεις των μαθητών. Oι σχολιαστές, κυρίως των ηλεκτρονικών MME, εκμεταλλεύονται δεόντως τα «μαργαριτάρια» των μαθητών και βρίσκουν ευκαιρία να ξεσκονίσουν τα ρεφρέν τους για τις «ευθύνες των εκπαιδευτικών» και την «αμορφωσιά των σημερινών μαθητών» ενώ «πετροβολούν» γενικώς και αδιακρίτως το σχολείο και τα ζωντανά του στοιχεία ως αστοιχείωτα, κρύβοντας επιμελώς και υποκριτικά την επίδραση που προκαλούν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των μαθητών τα δικά τους «τηλεοπτικά σκουπίδια». Γιατί είναι αλήθεια ότι το σφυροκόπημα των παιδιών από την τηλεόραση αρχίζει πολύ νωρίς και αυτά που φτάνουν σήμερα στο σχολείο είναι συχνά «μπουκωμένα» από τη μικρή οθόνη, ήδη από την τρυφερότερη ηλικία τους. Ενα νέο ανθρωπολογικό δεδομένο είναι ότι συχνά, πριν μιλήσουν, στέκονται μπροστά στην οθόνη. Στο σχολείο συναντάμε ήδη αυτά τα «παιδιά της τηλεόρασης». Κατανοούμε λοιπόν γιατί πολλοί καθηγητές οδηγούνται στο πικρό συμπέρασμα ότι τα άτομα που έχουν μπροστά τους «δεν είναι πια μαθητές», «δεν ακούνε πια».

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΕ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΗ ΝΕΟΤΕΡΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
	ΚΑΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ - ΠΛΗΡΗΣ ΑΓΝΟΙΑ	ΕΛΑΧΙΣΤΑ	ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ	ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΑ
Τι γνωρίζετε για την 25η Μαρτίου του 1821;	14%	30%	33%	23%
Τι γνωρίζετε για την 28η Οκτωβρίου του 1940;	11%	29%	34%	26%
Τι έγινε στο Πολυτεχνείο το Νοέμβρη του 1973;	25%	32%	25%	18%
Πηγή: Έρευνα του Χρήστου Κάτσικα σε 640 μαθητές Γυμνασίων και Επαγγελματικών Λυκείων (ΕΠΑΛ) (Φεβρουάριος – Μάρτιος  2012)

      Αναφερόμαστε σ΄ ένα ολοένα και αυξανόμενο τμήμα μαθητών μας που αδυνατούν να αρθρώνουν συνεχή λόγο, να ελέγχουν και να λογικοποιούν τις σκέψεις τους χωρίς χάσματα και αντιφάσεις, να κάνουν λογικές αφαιρέσεις ή να κατανοούν γραπτά κείμενα εκτός από τα υποτυπώδη, που σκοντάφτουν σε ερωτήσεις που απαιτούν κρίση. Το ζήτημα είναι πάρα πολύ σοβαρό, καθώς στη γενίκευση του φαινομένου μπορούμε να μιλήσουμε για την εφιαλτική προοπτική μιας τεχνολογικώς υπεραναπτυγμένης και παράλληλα πειθαρχημένης κοινωνίας "κατακερματισμένων ανθρώπων" - υπηκόων, ένα είδος "προσοντούχων αγραμμάτων" και αργότερα «σοφών άσχετων».

Ιστορία μου …αμαρτία μου !

Στο πλαίσιο έρευνας που έγινε από το τμήμα Iστορίας του Iόνιου Πανεπιστημίου (Kωνσταντίνος Aγγελάκος - Eλένη Σάρρου) ένα μεγάλο τμήμα των μαθητών μας δεν ήταν σε θέση να διηγηθεί σε γενικές γραμμές το «τι», το «πώς» και το «γιατί» σε σημαντικούς σταθμούς της νεοελληνικής ιστορίας. Στις απαντήσεις τους ξεπρόβαλε μια πραγματική "σαλάτα" και μάλιστα με τα χειρότερα και πιο μπαγιάτικα υλικά που αναδεικνύει τόσο την απουσία της ιστορίας από το ελληνικό σχολείο όσο και τη γενικότερη σύγχυση και ασυνέχεια στις ιστορικές αποσκευές των μαθητών μας.

Παράλληλα είναι ενδεικτικό ότι οι δύο στους δέκα μαθητές δεν απάντησαν καθόλου σε ερώτηση η οποία τους ζητούσε, όχι να αναφερθούν σε γεγονότα, αλλά να χρησιμοποιήσουν την κρίση τους και να γράψουν τα όπλα που οι ίδιοι πιθανολογούσαν ότι χρησιμοποιήθηκαν στην επανάσταση του ΄21, στον Πελοποννησιακό πόλεμο, κατά τους Περσικούς πολέμους, στις Σταυροφορίες και στον A΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Aλλά και οι μαθητές που απάντησαν, έδειξαν να χαρακτηρίζονται από μια τραγική ιστορική σύγχυση. Στα γραπτά βρέθηκαν ξιφολόγχες, μολότοφ και πυρηνικές βόμβες να χρησιμοποιούνται στον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο, χαντζάρια και τουφέκια εμφανίστηκαν στα χέρια των Aθηναίων και των Σπαρτιατών κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, τουφέκια στους Περσικούς πολέμους, ενώ ορισμένοι μαθητές απεφάνθησαν ότι και οι Σταυροφόροι χρησιμοποιούσαν την θρυλική σάρισα της μακεδονικής φάλαγγας...

Σε άλλη πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε μαθητές Γυμνασίων (ημερησίων και εσπερινών) και Επαγγελματικών Λυκείων και Σχολών (ΕΠΑΛ - ΕΠΑΣ) έγινε φανερό ότι ένα μεγάλο μέρος των ερωτηθέντων δεν γνώριζε τι ακριβώς γιορτάζουμε την 25^η Μαρτίου, την 28^η Οκτωβρίου και την 17^η Νοεμβρίου. Μάλιστα, ένα μέρος των μαθητών μπέρδευε, μέσα σ΄ ένα «σύννεφο» ιστορικής άγνοιας, τα γεγονότα των τριών επετείων, άλλοι θεωρώντας ότι την 25^η Οκτωβρίου γιορτάζουμε τη νίκη των Ελλήνων απέναντι στους Γερμανούς και άλλοι ότι στο Πολυτεχνείο πολέμησαν οι Έλληνες με τους Γερμανούς.

Η ναυμαχία… του Βατερλό!

Τα πράγματα δεν φαίνεται να καλυτερεύουν όταν ερχόμαστε στους πτυχιούχους των Πανεπιστημίων μας. Στις προφορικές εξετάσεις αποφοίτων της Νομικής που διεκδίκησαν πρόσφατα μια θέση στο Δικαστικό Σώμα (Εθνική Σχολή Δικαστών), οι απαντήσεις στις ερωτήσεις έσπαγαν κόκαλα!

Σε ερώτηση εξεταστή σε υποψήφιο «για το τι συνέβη στο Βατερλό, στις 18 Ιουνίου του 1815» δόθηκε από τον τελευταίο η αποστομωτική απάντηση: «Ναυμαχία»! Ο συγκεκριμένος υποψήφιος φαίνεται σα να μην είχε ακούσει ποτέ για μια από τις πιο πολυσυζητημένες μάχες όλων των εποχών, που σήμανε το τέλος των πολιτικών φιλοδοξιών του Ναπολέοντα και την κατάλυση της αυτοκρατορίας του. Ούτε φυσικά αναρωτήθηκε ποτέ γιατί το Βατερλό, μικρό χωριό στο σημερινό Βέλγιο, –που βρίσκεται 20 χιλιόμετρα έξω από τις Βρυξέλλες– είναι συνώνυμο της αποτυχίας!

Σε άλλη ερώτηση για το πότε απελευθερώθηκε η Θεσσαλία από τον τουρκικό ζυγό, η απάντηση από υποψήφιο ήταν το 1964! «Δηλαδή ο παππούς σου φοράει ακόμη τσαρούχια;» ήταν το σχόλιο του εξεταστή προς τον υποψήφιο με καταγωγή μάλιστα από τα Τρίκαλα, χωρίς όμως να γνωρίζει ότι η Θεσσαλία πέρασε σε ελληνικά χέρια το 1881.

Άλλη υποψήφια για εισαγωγή στην Εθνική Σχολή Δικαστών, ερωτάται για το αν γνωρίζει κάτι για τη δράση της Λέλας Καραγιάννη –την «ψυχή» της οργάνωσης της Αντίστασης την περίοδο της γερμανικής Κατοχής– και απαντά ότι η μόνη που γνωρίζει είναι η ηθοποιός Μάρθα Καραγιάννη!

Στην ίδια ενότητα των εξετάσεων, δηλαδή της Γενικής Παιδείας, τέθηκε και ερώτηση για τον Ανδρέα Κάλβο. Πολλοί ήταν εκείνοι που δεν γνώριζαν τον ποιητή των «Ωδών», έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές και λόγιους.

Την ίδια τύχη είχαν όμως και ο Μπενίτο Μουσολίνι, όπως και ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοβ, γνωστότερος ως Λένιν. Υπήρξαν υποψήφιοι που δεν ήξεραν ούτε ποιος ήταν ο γνωστός ιταλός δικτάτορας, ιδρυτής και ηγέτης του φασιστικού κόμματος που διοίκησε την Ιταλία από το 1922 έως το 1943 υπό δικτατορικό καθεστώς, ούτε ο ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης, ενός από τα σημαντικότερα γεγονότα που «σφράγισαν» όχι μόνο την πορεία της Ρωσίας, αλλά επηρέασαν καθοριστικά ολόκληρη τη νεότερη παγκόσμια ιστορία.

Αλλά και ο Αδαμάντιος Κοραής, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νεοελληνικού Διαφωτισμού, ήταν παντελώς άγνωστος για υποψήφιο για εισαγωγή στην Εθνική Σχολή Δικαστών. Ο συγκεκριμένος νεαρός δεν ήξερε καν ποιος ήταν ο δάσκαλος του γένους, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νεοελληνικού διαφωτισμού έστω κι αν το άγαλμά του υπάρχει έξω από την Πρυτανεία του πανεπιστημίου στην Αθήνα…

Εκπαίδευση… ιστορικής σύγχυσης

                Προφανώς και το πρόβλημα έχει αιτίες που ξεφεύγουν από όσα διαδραματίζονται μέσα στις σχολικές τάξεις. Αλλά μήπως με όλα τα παραπάνω υπονοούμε ότι η εκπαίδευση που λαμβάνουν τα παιδιά μας είναι αθώα;

Tα βιβλία και οι όροι διδασκαλίας της ιστορίας φανερώνουν, ίσως, περισσότερο από κάθε τι άλλο τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν  οι υπεύθυνοι του Yπουργείου Παιδείας την εκπαιδευτική διαδικασία, καθώς πριμοδοτούν μια επιδερμική συσσώρευση ενός όγκου ασύνδετων μεταξύ τους γνώσεων. Είναι χαρακτηριστικά όσα σημειώνει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος -για την εξεταστέα ύλη της Ιστορίας- σ΄ ένα του άρθρο του: «… Εγκύψτε, παρακαλώ, σ' αυτή την ύλη. Είναι μνημείο ιστορικής λοβοτομής… Δηλαδή από την ιστορική ροή, από τη διαδοχή γεγονότων που ακολουθούν τη σχέση αιτίας και αποτελέσματος, ένα βλακώδες «τσιμπιδάκι» τσιμπάει ένα γεγονός εδώ, μία συνθήκη παραπέρα, ένα φαινόμενο ή έναν θεσμό πιο εκεί, χωρίς συνοχή, χωρίς συνέχεια, προχωρώντας με άλματα, αποκόβοντας τα αίτια από τα αιτιατά, διαχωρίζοντας τα πρόσωπα από τις ενέργειες, αποδεσμεύοντας την οικονομία από την πολιτική και τα γράμματα από την κοινωνική συγκυρία, τη διπλωματική ιστορία από την ευρωπαϊκή ή την παγκόσμια πολιτική σκακιέρα. H Ιστορία που ζητούμε από τους υποψηφίους μας να αποστηθίσουν είναι ένα καγκουρό που προχωρεί με πηδηματάκια».

Αλλά και στα νέα βιβλία Ιστορίας Δημοτικού και Γυμνασίου υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Σκόρπιες πληροφορίες «ατάκτως ερριμμένες» προσφέρονται προς «κατανάλωση», ένας σωστός τσελεμεντές, όπου χάνεται η σχέση αιτίας και αποτελέσματος καθώς και το νόημα της κάθε γνώσης. Πρόκειται για σπαράγματα - θραύσματα γεγονότων χωρίς συνέχεια. Ο θρυμματισμός είναι συντριπτικός, ο ιστορικός χρόνος δεν υπάρχει, η συνολική αφήγηση σφαγιάζεται σε πληροφορίες, εικόνες, αριθμούς και πηγές. Απομένει η τμηματική πληροφορία, η αποσπασματική είδηση, το απομονωμένο γεγονός, χωρίς το «πώς» και το «γιατί». Πάνω απ΄ όλα απουσιάζει η διήγηση. Μα αυτό ακριβώς είναι η ιστορία: η διήγηση για τα πάθη των ανθρώπων, για το μόχθο τους για τη ζωή και για το κτίσιμο των κοινωνιών τους, για την πίστη που είχαν, τα λάθη που έκαναν, τις αντιστάσεις τους, το αίμα που έχυσαν για δίκαιους και άδικους λόγους. Για όλα αυτά συναρπάζει και μέσα από αυτά δημιουργεί την έφεση για γνώση και την κριτική διάθεση.

                Ωστόσο, όπως πολύ σωστά επισημαίνει και η ιστορικός Δήμητρα Λαμπροπούλου, και αυτή η διαπίστωση είναι ελλιπής αναφορικά με το ερώτημα που μας απασχολεί. Γιατί η σχέση που τα παιδιά διαμορφώνουν με την ιστορία εντάσσεται στην ευρύτερη στάση που η κοινωνία επιφυλάσσει στην ιστορική γνώση. Στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ΄ ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως εκχερσώνονται τα ερωτήματα που μπορούν να υπονομεύσουν αυτή την εικόνα. Αν δεχτούμε ότι η άγνοια του παρελθόντος δεν προκαλεί μόνο συγχύσεις στη γνώση του παρόντος αλλά και υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε όχι μόνο για τις ανιστόρητες απαντήσεις λίγων μαθητών αλλά και για το αν η ιστορική γνώση των υπολοίπων πολλών συμβάλλει στην ανάληψη ταέτοιας δράσης. Αν τους βοηθά να γίνουν εξερευνητές του ζωντανού κόσμου και όχι ξεσαβανωτές των νεκρών. Αν, με άλλα λόγια, η γνώση τους για την ιστορία αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη της κριτικής τους συνείδησης και πρακτικής.

ΠΕΡΙ ΝΑΖΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΝΤΡΟΠΗ...

ΟΜΟΛΟΓΩ ΟΤΙ ΣΟΚΑΡΙΣΤΗΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΜΕ ΤΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΑΕΚ Γ. ΚΑΤΙΔΗ. Ο ΙΔΙΟΣ , ΜΑΛΛΟΝ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΜΕΝΟΣ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΤΙΣ ΒΑΡΥΤΑΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ, ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΜΕ ΓΕΛΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΘΕΙ. ΙΣΧΥΡΙΣΤΗΚΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΙΔΕΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ..
ΑΝ ΔΕΧΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟ, ΤΟΤΕ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΑΓΩΔΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΕΝΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΝΑ ΜΕΤΑΔΩΣΕΙ ΤΑ ΣΩΣΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΙΣ ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΓΕΝΙΕΣ. ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΣΠΕΥΣΟΥΝ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ ΝΑ ΘΡΗΝΗΣΟΥΝ ΟΙ  "ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ" ...

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ

ΕΝΟΤΗΤΑ 37

Το τουρκικό εθνικό κίνημα

Τα πρώτα βήματα του τουρκικού εθνικού κινήματος και οι στόχοι του:

Οι μουσουλμανικοί-τουρκικοί πληθυσμοί του οθωμανικού κράτους αντέδρασαν στην κατάληψη της χώρας τους από τα στρατεύματα της Αντάντ à Ο Μουσταφά Κεμάλ άρχισε την οργάνωση κινήματος αντίστασης στην Ανατολή à Σε σύσκεψη στην Αμάσεια του Πόντου τον Ιούνιο του 1919, ο Κεμάλ έθεσε ως στόχο την οργάνωση ενός κινήματος που θα σκόπευε στη δημιουργία ενός νέου τουρκικού εθνικού κράτους.

Τα συνέδρια του κινήματος και η διατύπωση της εθνική διακήρυξης:

·        Τα συνέδρια πραγματοποιήθηκαν το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1919, στο Ερζερούμ και στη Σεβάστεια.

·        Συμμετείχαν αντιπρόσωποι τουρκικών οργανώσεων αντίστασης από όλη τη χώρα.

·        Έγιναν αποδεκτοί οι στόχοι που είχαν διατυπωθεί στην Αμάσεια και ηγέτης αναδείχτηκε ο Κεμάλ.

·        Συντάχτηκε η εθνική διακήρυξη, δηλαδή ένα πολιτικό πρόγραμμα αγώνα των Τούρκων για την ανεξαρτησία τους.

·        Ο Σουλτάνος και οι Δυνάμεις αντιμετώπισαν το κίνημα ως ανταρσία και το καταδίκασαν.

Η νίκη των Κεμαλικών στις εκλογές και η Α΄ Μεγάλη Εθνοσυνέλευση:

·        Ο Κεμάλ όρισε ως έδρα του κινήματος την Άγκυρα.

·        Οι Κεμαλικοί στις γενικές εκλογές κέρδισαν την πλειοψηφία στην οθωμανική Βουλή, η οποία υιοθέτησε την εθνική διακήρυξη, που ονομάστηκε από τότε Εθνικό Συμβόλαιο.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         

·        Οι Βρετανοί διέλυσαν τη Βουλή στην Κωνσταντινούπολη.

·        Ο Κεμάλ συγκάλεσε την Α΄ Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας στην Άγκυρα, όπου ψηφίστηκε το νέο σύνταγμα, σύμφωνα με το οποίο:

Ø      η χώρα θα ονομαζόταν Τουρκία,

Ø      καταργούνταν ο θρησκευτικός χαρακτήρας του κράτους και θεσπιζόταν το κοσμικό κράτος,

Ø      η εκτελεστική εξουσία ασκούνταν από τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση.

·        Ο Κεμάλ αναδείχτηκε αρχηγός του κράτους και πρωθυπουργός.

Οι ενέργειες  των Κεμαλικών στη Μικρά Ασία

·        Αφού διέλυσαν το Ποντοαρμενικό κράτος (Νοέμ. 1920), οι Κεμαλικοί στράφηκαν στη Μικρά Ασία.

·        Η μικρασιατική εκστρατεία εξελίχθηκε σε σύγκρουση δύο αντίπαλων εθνικών στρατών, του ελληνικού και του τουρκικού. 

ΗΠΑ : ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΘΑ ΟΠΛΟΦΟΡΟΥΝ

8/3/2013

Οι δάσκαλοι των σχολείων της Νότιας Ντακότα θα επιτρέπεται στο εξής να οπλοφορούν για να προστατεύουν τους μαθητές τους, με βάση νόμο που επικυρώθηκε από τον κυβερνήτη Ντένις Ντούγκαρντ.

Το μέτρο αυτό θα ισχύει από την 1η Ιουλίου και θα καλύπτει τους εκπαιδευτικούς και όλα τα μέλη του προσωπικού των σχολείων.

Να σημειωθεί ότι οι δήμοι δεν είναι υποχρεωμένοι να οπλίζουν τους δασκάλους και δεν θα υποχρεώνουν τους δασκάλους να οπλοφορούν. Η απόφαση για τον αν θα οπλίζονται οι εκπαιδευτικοί πρέπει να λαμβάνεται σε δημόσια συνεδρίαση.

Πάντως, για να φέρουν δάσκαλοι και προσωπικό όπλα θα πρέπει αρχικά να περάσουν από εκπαίδευση, παρόμοια με αυτήν που κάνουν οι δυνάμεις ασφαλείας της πολιτείας.

«Στις αγροτικές περιοχές (και η Νότια Ντακότα έχει πολλές) η αστυνομία συχνά απέχει πολλά χιλιόμετρα από τα σχολεία. Στις ζώνες αυτές, τα σχολεία μπορεί να επιθυμούν να έχουν ένοπλους φρουρούς», εξήγησε ένας εκπρόσωπος του κυβερνήτη.

Ο νόμος -ήδη από τη φάση της συζήτησης- έχει προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας η οποία εξηγεί ότι -πέρα από το να κάνει τα σχολεία πιο επικίνδυνα- θα βάλει όπλα στα χέρια ανθρώπων που δεν έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση να απαντούν σε εκτατές ανάγκες.

Ο νόμος υιοθετήθηκε σε μια περίοδο που στις ΗΠΑ συζητείται έντονα το θέμα της οπλοκατοχής και των περιοριστικών όρων που θα πρέπει να επιβληθούν, μετά τη σφαγή στο Νιουτάουν του Κονέκτικατ, στις 14 Δεκεμβρίου, όπου ένας νεαρός ένοπλος σκότωσε 20 παιδιά και 6 γυναίκες.

Η NRA, το πανίσχυρο λόμπι ένωση υπέρ της οπλοκατοχής, ζητά να τοποθετηθούν ένοπλοι φρουροί στα σχολεία, ένα μέτρο που έχει ήδη εγκριθεί σε ορισμένες περιοχές του Τέξας και του Οχάιο, προκαλεί όμως και εντονότατες αντιδράσεις. Η Νότια Ντακότα είναι η πρώτη πολιτεία που παίρνει μια τέτοια απόφαση.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press, ΑΠΕ/Reuters

RASPUTIN

Γεννήθηκε στο Τιουμέν (περιοχή της επαρχίας του Τομπόλ), στο χω ριό Ποκρόφσκογε, στις 10 Ιανουαρίου 1869, την ημέρα του Αγίου Γεωργίου. Λίγα είναι γνωστά για τα νεανικά του χρόνια, γνωρίζουμε μόνο ότι έκανε μια ζωή για την οποία φαινόταν αρχικά να προορίζονται πολλοί από τους άθλιους χωρικούς της Σιβηρίας: τη ρουτίνα ενός μέθυσου. Ωσπου μεταστράφηκε χάρη στον πόνο και στην ταπείνωση. Την εκστατική του κρίση, που θυμίζει Ντοστογέφσκι, την οφείλει σε έναν γείτονα που τον έπιασε να κλέβει στα χωράφια του και τον έκανε μαύρο στο ξύλο. Από τότε έγινε περιπλανώμενος επαίτης και προσκυνητής με ένα παράξενο νευρικό σύστημα. Ορισμένοι μάρτυρες εκείνης της πρώιμης εποχής αναφέρουν ότι έμοιαζε με πνευματικά ανάπηρο, σε διαρκή πάλη με έναν εσωτερικό δαίμονα. Από αυτή την πρώιμη ιστορία του γεννήθηκε και ο θρύλος σχετικά με τις προφητικές του ικανότητες. Από τις προφητείες του, ορισμένες ήταν σχετικές με την πτώση των Ρομανόφ και την εμφάνιση καταστροφικών ξηρασιών. Αναμφίβολα ο Ρασπούτιν μυήθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του στις διδασκαλίες της αίρεσης των «Χλίστι» («Μαστιγουμένων» ή «Δερομένων»), οι οποίοι διοργάνωναν ζωντανές αναπαραστάσεις της Σταύρωσης σε παραληρηματικές τελετές αχαλίνωτης σεξουαλικής δραστηριότητας που τις αποκαλούσαν «εορτές αγαλλίασης». Οι «Μαστιγούμενοι» ακολουθούσαν έναν δρόμο πνευματικής άσκησης που απαιτούσε τρία υποχρεωτικά βήματα: αμαρτία, μετάνοια και καθαρμό. Χωρίς αυτό το αιρετικό μυστικιστικό παρελθόν δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ κατανοητή η μελλοντική συμπεριφορά του Γκριγκόρι απέναντι στη σάρκα.

Οι σχέσεις του με την αυτοκράτειρα
Οι Τσάροι πρέπει να τον γνώρισαν τον Νοέμβριο του 1905, αν και δεν γνωρίζουμε ποιος τους τον σύστησε. Το ίδιο μυστηριώδης με τον χαρακτήρα του Ρασπούτιν είναι και η ιδιοσυγκρασία των Αυτοκρατόρων, που τελικά ήταν εκείνοι οι οποίοι αποφάσισαν να πιστέψουν σε αυτόν και να αγνοήσουν τις προειδοποιήσεις της οικογένειας Ρομανόφ, της υψηλής αριστοκρατίας, των πολιτικών και των μαρτυριών του απλού λαού. Ο Νικόλαος, που είχε γεννηθεί σε μια αιματηρή εποχή, όπως αιματηρή ήταν και όλη η ιστορία της δυναστείας, ήταν άνθρωπος κλειστός και προληπτικός. Η Αλεξάνδρα, παρά τον ισχυρό της χαρακτήρα και τη βαθιά της θέληση να γίνει σημαίνον πολιτικό πρόσωπο, ήταν επιρρεπής σε κάθε είδους μυστικισμό. Κατά τα φαινόμενα, θεώρησαν τον Ρασπούτιν ως μετενσάρκωση ενός αποθανόντα παλιότερου πνευματικού συμβούλου, του μεσιέ Φιλίπ, ενός γάλλου μάγου με φήμη θεραπευτή. Στην πρώτη τους συνάντηση, ο Ρασπούτιν είχε τη διορατικότητα δεινού χαρτοπαίχτη. Ζήτησε να δει τον Αλεξέι Νικολάγεβιτς, τον διάδοχο του θρόνου, του οποίου η κακή υγεία, συνοδευόμενη από αιμοφιλικές κρίσεις, ανησυχούσε πολύ την αυτοκρατορική οικογένεια. Είχαν προσπαθήσει απελπισμένα να αποκτήσουν έναν διάδοχο μετά τη γέννηση τεσσάρων κοριτσιών, των Μεγάλων Δουκισσών. Ο Ρασπούτιν τον άγγιξε, τον κοίταξε έντονα, προσευχήθηκε μεγαλόφωνα, και το παιδί ένιωσε αμέσως να ανακουφίζεται. Από τότε έγινε απαραίτητος στους Τσάρους. Κανείς δεν έμαθε ποτέ αν η βελτίωση της υγείας του Αλεξέι οφειλόταν στην ικανότητα υποβολής του «Γέροντα», στις υπνωτιστικές του δυνάμεις ή στο ότι γνώριζε αρχαία, απόκρυφα παγανιστικά γιατροσόφια, το θέμα όμως είναι ότι πράγματι έφεραν αποτέλεσμα.

Στο μεταξύ ο Γκριγκόρι Γεφίμοβιτς, εγκατεστημένος στην Πετρούπολη, άρχισε να είναι μια ανερχόμενη προσωπικότητα των Ανακτόρων και να κερδίζει την απόλυτη εμπιστοσύνη της βασιλικής οικογένειας. Γύρω στα 1910 κατόρθωσε να μπει στην πολιτική. Επηρέασε την αναγνώριση εκ μέρους της Ρωσίας της προσάρτησης της Βοσνίας- Ερζεγοβίνης από την Αυστροουγγαρία και την ουδέτερη στάση που κράτησαν οι Τσάροι (πράγμα που πολλοί ερμηνεύουν ως προδοσία προς τους ορθοδόξους αδερφούς Σέρβους). Επιπλέον πλησίασε τον επικεφαλής της Ιεράς Συνόδου, τον Σάμπλερ, για να κερδίσει έναν υποστηρικτή στον στενό κύκλο της Τσαρίνας. Από τότε η Αλεξάνδρα και ο Ρασπούτιν έρχονταν σε πλήρη συνεννόηση και οι επιθυμίες τους ταυτίζονταν: ο «Γέροντας» υποστήριζε, μεταφέροντας την επιδοκιμασία του Θεού, όλες τις πολιτικές δολοπλοκίες της αυτοκράτειρας. Ταυτόχρονα αυξανόταν ο κύκλος των πιστών του Ρασπούτιν στον γυναικείο πληθυσμό των αργόσχολων κυριών της υψηλής κοινωνίας, των αστών με θρησκευτικές ανησυχίες και των απλών πληβείων. Τον φρόντιζαν όπως οι πιστές θα περιποιούνταν έναν καρδινάλιο. Οι κοντέσες και οι δούκισσες επισκέπτονταν το διαμέρισμά του, του φιλούσαν το χέρι, γονάτιζαν μπροστά του, τον γέμιζαν δώρα και όταν έφευγαν ζητούσαν ως χάρη να πάρουν μαζί τους για να πλύνουν τα λερωμένα ρούχα του, αν ήταν δυνατόν με υπολείμματα ιδρώτα.

Πορνεία, έρωτες, σκάνδαλα
Εκείνη την εποχή ήταν ήδη θρυλικές οι ερωτικές χάρες που του επιδαψιλεύονταν από τις γυναίκες. Σύχναζε στα λουτρά, περιτριγυρισμένος από πιστές, πρόσφερε στις ακολούθους του- στις «αφελείς» του, με τη μυστικιστική σημασία της καλοπροαίρετης αγνότητας- προσωπικούς εξορκισμούς του δαίμονα της λαγνείας στον καναπέ του γραφείου του, κυνηγούσε κάθε γυναίκα που συναντούσε. Στις αναφορές της αστυνομίας εκείνης της εποχής οι φρουροί του δηλώνουν ότι σύχναζε στα πορνεία πολλές φορές την ημέρα. Μερικές φορές πάθαινε κρίσεις, απήγε κάποια πόρνη του δρόμου, εξαφανιζόταν σε κάποιο σπίτι και σε λίγο έβγαινε μιλώντας με δυνατή φωνή και κάνοντας περίεργες χειρονομίες. Στην πρωτεύουσα κυκλοφορούσε η φήμη ότι ήταν προικισμένος με ένα τεράστιο όργανο, σαν του αλόγου. Η παραμάνα του γιου τού Τσάρου, η Μαρία Βισνιάκοβα, τον κατηγόρησε ότι της είχε ριχτεί και της είχε κλέψει την παρθενιά σε μια οργιαστική τελετή σαν αυτές των «Μαστιγουμένων». Ο Ρασπούτιν είχε πλέον πετύχει έναν άθλο κοινωνιολογικού χαρακτήρα: να ενώσει τους πάντες με ένα κοινό συναίσθημα, την απέχθεια που ένιωθαν απέναντί του. Η Αριστερά τον θεωρούσε οπισθοδρομικό και αντισημίτη. Η Δεξιά και οι μοναρχικοί έτρεμαν την προτίμησή του προς πρόσωπα που απεχθάνονταν. Η Ορθόδοξη Εκκλησία υποπτευόταν στη συμπεριφορά του την αίρεση των «Χλίστι». Ο τότε πρωθυπουργός, ο Στολίπιν, δεν μπορούσε να κατανοήσει την εξουσία που ασκούσε πάνω στους Τσάρους. Οι Ρομανόφ σκανδαλίζονταν από την επιρροή του. Οι στρατιωτικοί διαμαρτύρονταν για την αντιπολεμική του στάση. Τελικά είναι περίεργο όχι τόσο το ότι διαπλέχθηκε μια συνωμοσία εναντίον της ζωής του όσο το ότι δεν έγιναν δεκάδες συνωμοσίες.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ  ΚΑΙ ΕΔΩ

ΤΗΣ ΑΜΥΝΗΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ : ΕΝΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΜΕ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΓΚΕΡΛΙΤΣ

Το 1916 το Δ Σώμα του Ελληνικού στρατού μεταφέρθηκε αιχμάλωτο στη Γερμανία στην πόλη Γκέρλιτς .Διαβάστε ΕΔΩ την εκπληκτική ιστορία του.

ΤΑ ΑΝΑΚΤΟΡΑ ΤΑΤΟΪΟΥ

Πρόκειται για το πρώην βασιλικό κτήμα που βρίσκεται σε μια καταπληκτική τοποθεσία στους πρόποδες της Πάρνηθας. Μετά την ανακήρυξή του ως διατηρητέου υπάρχει μεγάλος προβληματισμός για την ενδεδειγμένη χρήση του. Διαβάστε σχετικά ΕΔΩ.

Οι πληθυσμοί της Θεσσαλονίκης στα τέλη του 19ου αιώνα

" Τα στατιστικά στοιχεία για τον αριθμό των κατοίκων της Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν σημαντικές διακυμάνσεις . Με τις ελλείψεις των θεσμών και των αρχών της οθωμανικής αυτοκρατορίας δεν έγινε ποτέ μια ακριβής ή περί[που ακριβής απογραφή του πληθυσμού . Στα μέσα της δεκαετίας του 1870 υπελόγισαν τον πληθυσμό της Θεσσαλονίκης περίπου σε 100.000 κατοίκους . Ο αριθμός αυτός ήταν ίσως πολύ χαμηλός Σήμερα ( 1888 ) υπολογίζουν τους κατοίκους σε 130.000 ως 140.000 ψυχές . Από αυτούς υποθέτουν ότι μόνο 20.000 περίπου είναι Τούρκοι και άλλοι τόσοι πάνω κάτω Βούλγαροι και άλλοι εκπρόσωποι των βαλκανικών λαών . Σ ' αυτούς πρέπει να προστεθούν ακόμη περίπου 10.000 Ευρωπαίοι χριστιανοί . Όλοι οι άλλοι από τους κατοίκους , δηλαδή οι 80.000 ως 90.000 είναι Εβραίοι . Οι Εβραίοι λοιπόν αποτελούν στη Θεσσαλονίκη την πλειοψηφία έναντι όλων των άλλων εθνοτήτων συμπεριλαμβανόμενων . Η Θεσσαλονίκη επομένως είναι η αξιολογότερη Εβραιούπολη του κόσμου και οπωσδήποτε η Εβραική πρωτεύουσα της Ανατολής . Γι ' αυτό το λόγο ένας λόγιος γνώστης της Ανατολής ( Σ .Μ . ο Φαλλμεράγιερ ) ήθελε να την ονομάζουν την πόλη αυτή Σαμάρεια .

Ενεπεκίδης Κ. Π. , Η Θεσσαλονίκη στα χρόνια 1875 - 1912 , εκδ. Κυριακίδη , Θεσσαλονίκη 1988 , σ 340

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Πίθηκος

Αν σας φαίνεται ακίνδυνο και συμπαθές ζωάκι και έχετε κάθε πρόθεση να το χαϊδέψετε κάθε φορά που πάτε σε ζωολογικό κήπο, καιρός να αναθεωρήσετε. Το ίδιο πίστευε και ο βασιλιάς Αλέξανδρος, εξ ου και φιλοξενούσε στον κήπο των ανακτόρων στο Τατόι τον πίθηκο του διευθυντή του κτήματος. Ωσπου στις 12 Οκτωβρίου του 1920 ο βασιλιάς βγήκε στον κήπο και βρέθηκε μπροστά σε μάχη του εν λόγω πιθήκου με τον σκύλο του κτήματος. Ο βασιλιάς επιχείρησε να επαναφέρει την τάξη ­ πλην όμως ο πίθηκος διαφωνούσε και επετέθη στο ακάλυπτο ισχίο του Αλεξάνδρου, το οποίο και δάγκωσε... Εναν μήνα αργότερα ο Αλέξανδρος άφησε την τελευταία του πνοή. Το τραύμα μολύνθηκε και ο βασιλιάς πέθανε από σηψαιμία. Βεβαίως ο πίθηκος ευθύνεται μόνο για την αρχή των δεινών του γαλαζοαίματου. Διότι οι κακές γλώσσες λέγουν πως οι μυστικές υπηρεσίες της εποχής έβλεπαν με κακό μάτι τον Αλέξανδρο μετά τον γάμο του με την κοινή θνητή Ασπασία Μάνου. Και εκείνες φρόντισαν να μην έχει ο βασιλιάς κατάλληλη ιατρική περίθαλψη ώστε να αναρρώσει... Οπως και να έχουν τα πράγματα, για χρόνια μετά άπειρες μαμάδες ανά την αθηναϊκή επικράτεια φοβέριζαν τα άτακτα τέκνα τους με την απειλή «θα σε φάει η μαϊμού»...  ( ΑΠΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΒΗΜΑ)

ΑΠΟ WIKIPEDIA

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ και της Βασίλισσας Σοφίας, γεννήθηκε στις 1 Αυγούστου 1893 και πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 1920. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από όπου αποφοίτησε το 1912. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως αξιωματικός του πυροβολικού.

Η περίοδος της Βασιλείας του 

Ανέβηκε στο θρόνο στις 11 Ιουνίου 1917, ύστερα από την απομάκρυνση του πατέρα του και του Διαδόχου, πρίγκιπα Γεωργίου, από τις δυνάμεις τηςΑντάντ που είχαν καταλάβει τον Πειραιά και τον ισθμό της Κορίνθου και είχαν επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό στην Αθήνα, η οποία έζησε ημέρες πείνας, ενώ υπέστη και βομβαρδισμό. Η ανάληψη του Θρόνου ήταν συνταγματικό πραξικόπημα ουσιαστικά, και για το λόγο αυτό ο Κωνσταντίνος δεν αποδέχθηκε ποτέ τον Αλέξανδρο ως βασιλέα, και στον τάφο του στο Τατόι αναγράφεται ως "Αλέξανδρος, βασιλόπαις της Ελλάδος, βασίλεψε αντί του πατρός αυτού". Αρχικά ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε εκφράσει την προτίμηση του προς τον νεότερο γιο του Κωνσταντίνου, τον ανήλικο τότε Παύλο και τον ορισμό Αντιβασιλέα. Όμως οι Μεγάλες Δυνάμεις επέτρεψαν στον Κωνσταντίνο να επιλέξει ο ίδιος το διάδοχό του. Αν και ορκίστηκε Βασιλιάς, ο Αλέξανδρος ανάλαβε τα καθήκοντά του με την πεποίθηση ότι εκτελούσε χρέη τοποτηρητή του θρόνου και ότι η προσωρινή ηγεμονία του θα έληγε με το τέλος του πολέμου και την επιστροφή του πατέρα του, καθώς ο Κωνσταντίνος δεν υπέβαλε επίσημα την παραίτησή του όταν αποχώρησε από την Ελλάδα.

Νυμφεύθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1919 την Ασπασία Μάνου, κόρη του Συνταγματάρχη της Χωροφυλακής Πέτρου Μάνου, με μοργανατικό γάμο. Απέκτησαν μία κόρη, την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, την οποία ο Αλέξανδρος δεν πρόλαβε να γνωρίσει, καθώς γεννήθηκε περίπου πέντε μήνες μετά τον θάνατό του, στις 25 Μαρτίου 1921. Η κόρη του πριγκίπισσα Αλεξάνδρα παντρεύτηκε τον Βασιλιά Πέτρο Β΄ της Γιουγκοσλαβίας το 1944 στο Λονδίνοκαι απέκτησε έναν γιό, τον πρίγκιπα Διάδοχο Αλέξανδρο Β΄ Καραγιώργεβιτς.

Η σύντομη βασιλεία του ήταν υποδειγματική. Κινούμενος μέσα στα συνταγματικά πλαίσια των καθηκόντων του, απέφυγε να να αναμιχθεί στην ενεργό πολιτική, παρά τις πιέσεις του εξόριστου στην Ελβετία Κωνσταντίνου. Αντιλαμβανόμενος τη ζημία που θα επέφερε στα εθνικά συμφέροντα η πιθανή αναζωπύρωση του εθνικού διχασμού, αλλά και τον ουσιαστικό κίνδυνο που διέτρεχε ο βασιλικός θεσμός, στήριξε όλες τις κοινοβουλευτικές αποφάσεις και τις επιλογές του Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου. Το γεγονός αυτό, καθώς και το ότι ήταν ο μοναδικός μονάρχης που πήρε Ελληνίδα σύζυγο, τον κατέταξε ως τον πλέον συμπαθή στη μνήμη του λαού από τους Βασιλείς του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Κατα τη διάρκεια της ηγεμονίας του η Ελλάδα πήρε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Με το τέλος του και ύστερα από την υπογραφή της Συνθήκης του Νεϊγύ, παραχωρήθηκε στην Ελλάδα η ανατολική Μακεδονία και η δυτική Θράκη από τη Βουλγαρία, ενώ με την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, έναν χρόνο αργότερα, προσαρτήθηκε η ανατολική Θράκη, με εξαίρεση την Κωνσταντινούπολη, και η περιοχή της Σμύρνης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Τραγικός θάνατος Πέθανε ξαφνικά, στις 12 Οκτωβρίου / (25 Οκτωβρίου με το νέο ημερολόγιο) 1920 από σηψαιμία, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ο θάνατός του αποδόθηκε σε δάγκωμα από έναν από τους δύο πιθήκους που είχε για κατοικίδια, στο βασιλικό κτήμα Τατοΐου. Η διατύπωση του τελευταίου ιατρικού δελτίου ήταν πολύ άκομψη, μοναδική στη νεότερη ελληνική ιστορία:

    Μετά βραχείαν αγωνία, καθ΄ ην η Αυτού Μεγαλειότης κατελήφθη υπό σπασμωδικών κινήσεων του προσώπου, εξέπνευσε περί 4ην και 12 λεπτά μετά μεσημβρίαν.^[1]    

Προς τιμήν του η πόλη Δεδέαγατς της Θράκης, μετονομάστηκε το 1920 σε Αλεξανδρούπολη.^[2]

ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΟΝ 21ο αιώνα

Ριάντ, Σαουδική Αραβία

Βίαζε κατ' επανάληψη, ξυλοκοπούσε και βασάνιζε την πεντάχρονη κόρη του. Έως ότου η μικρή Λάμα υπέκυψε στα τραύματα που της προκάλεσε ο πατέρας της, διάσημος ιεροκήρυκας της Σαουδικής Αραβίας που έβγαινε στην τηλεόραση για να διδάξει τη Σαρία. Ο Φαγιάν αλ-Γκαμντί ομολόγησε, πέρασε λίγους μήνες και στη φυλακή, πλήρωσε το «χρήμα του αίματος» και τώρα είναι ελεύθερος... Η τραγική κατάληξη του πεντάχρονου κοριτσιού και το κλείσιμο της υπόθεσης με έχει προκαλέσει κατακραυγή διεθνώς και στην ίδια την Σαουδική Αραβία.

Η υπόθεση έχει προκαλέσει κατακραυγή διεθνώς και στην ίδια την Σαουδική Αραβία. «Είμαι η Λάμα» γράφει το hashtag #AnaLama στο Twitter, όπου καταφθάνουν σχόλια από όλο τον κόσμο.

Η μικρή Λάμα εισήχθη σε νοσοκομείο του Ριάντ τον περασμένο Μάρτιο με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, σπασμένα πλευρά, σπασμένο αριστερό χέρι, εκτεταμένα εγκαύματα και μώλωπες. Το παιδί υπέκυψε στα τραύματά του στις 22 Οκτωβρίου. Κοινωνικοί λειτουργοί δήλωσαν ότι η μικρή κακοποιούνταν σωματικά και σεξουαλικά κατ' επανάληψη.

Ο Σαουδάραβας ιεροκύρηκας ομολόγησε ότι χτύπαγε την κόρη του με ραβδιά έχοντας αμφιβολία για την παρθενία του μόλις πέντε ετών παιδιού του, σύμφωνα με ακτιβίστριες για την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών της Σαουδικής Αραβίας.

«Την βασάνιζε με τους πιο σοκαριστικούς τρόπους. Το αγαπημένο μου παιδί είναι νεκρό και το μόνο που επιθυμώ τώρα είναι Δικαιοσύνη, έτσι ώστε να κλείσω τα μάτια μου και να γνωρίζει ότι δεν πέθανε μάταια» δήλωνε στο δίκτυο CNN η μητέρα του κοριτσιού Σιεντά Μοχάμεντ Άλι -η οποία είναι διαζευγμένη και δεν είχε το παιδί επί πολλούς μήνες.

Αντί της θανατικής ποινής ή της καταδίκης σε ισόβια κάθειρξη, ο Φαγιάν αλ-Γκαμντί εξέτισε ολιγόμηνη ποινή φυλάκισης προτού αποφανθεί ο δικαστής ότι οι ενάγοντες δεν μπορούν να διεκδικήσουν τίποτε άλλο εκτός από το «χρήμα του αίματος», που θεωρείται αποζημίωση στους οικείους του θύματος βάσει της Σαρία.

Στη Σαουδική Αραβία ο βιασμός και ο φόνος τιμωρούνται με θάνατο. Ένας άνδρας δεν μπορεί, ωστόσο, να καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών για το θάνατο του παιδιού ή της συζύγου του. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις επιβάλλονται ποινές από πέντε έως 12 έτη κάθειρξης.

Όμως, ο Φαγιάν αλ-Γκαμντ καταδικάστηκε στις 21 Ιανουαρίου σε φυλάκιση ίση με το διάστημα που παρέμεινε προσωρινά κρατούμενος και στην καταβολή αποζημίωσης προς τη μητέρα, το λεγόμενο «χρήμα του αίματος».

Ο ίδιος δέχθηκε, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας The Independent, να καταβάλει το ποσό των 36.000 ευρώ. Είναι το μισό ποσό από αυτό που θα κατέβαλε εάν η Λάμα ήταν αγόρι... Και έτσι η υπόθεση για το δικαστικό σύστημα της Σαουδικής Αραβίας κλείνει.

Όχι, όμως και για οργανώσεις ακτιβιστών που αντιδρούν στην ετυμηγορία. Τοπικά δίκτυα μεταδίδουν επίσης πως η οργή για το συμβιβασμό αυξάνεται σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ στο Twitter λειτουργεί το hashtag #AnaLama (Είμαι η Λάμα), όπου καταφθάνουν σχόλια από όλο τον κόσμο.

ΓΟΥΔΗ ΟΧΙ ΓΟΥΔΙ

Ξεχάστε το Γουδί που ξέραμε, τώρα πια πάμε Γουδή

Της Λινας Γιανναρου
Kαι το όνομα αυτού... Γουδή. Στην αλλαγή της επίσημης ορθογραφίας του ονόματος της γνωστής συνοικίας της Aθήνας οδήγησε η επιμονή κατοίκου της περιοχής ότι το τοπωνύμιο προέρχεται από ιστορική ναυτική οικογένεια και όχι από το... μαγειρικό σκεύος. Eτσι, μετά συνεχείς «κρούσεις» σε όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες, ήδη οι πινακίδες των δρόμων, ακόμα και οι φωτεινές επιγραφές των λεωφορείων, δεν οδηγούν στο... Γουδί, αλλά στου Γουδή.
«Eίναι οπωσδήποτε μια δικαίωση για μένα», λέει στην «K» η κ. Bασιλική Kαραγιάννη, μεταφράστρια στο επάγγελμα και μέλος της Eπιτροπής Aγώνα για το Mητροπολιτικό Πάρκο Γουδή. «Eψαξα πάρα πολύ. Πήγα παντού, σε βιβλιοθήκες, αρχεία, μίλησα με ιστοριοδίφες, απευθύνθηκα σε ειδικούς. Δεν μπορούσα να ακούω αυτό "του Γουδιού" ή "του Γουδίου". Tο όνομα προέρχεται από μεγάλη οικογένεια των Σπετσών, πολλά μέλη της οποίας διακρίθηκαν λόγω της μεγάλης προσφοράς τους στην Eλληνική Eπανάσταση. Σε αναγνώριση της προσφοράς τους η Πατρίδα τούς αντάμειψε με την παραχώρηση της έκτασης που φέρει το όνομά τους».
Aπόγονος αυτής της οικογένειας, ο Δημήτριος Γουδής που γεννήθηκε στις Σπέτσες του 1824, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας. Hταν δε ο πρώτος Eλληνας που έφερε ατμόπλοιο και πρωτοστάτησε για την επικράτηση της ατμήλατης ναυτιλίας σε ολόκληρη την Eλλάδα.
«H έκταση που είχε παραχωρηθεί στην οικογένεια ήταν τεράστια. Kάλυπτε εκτός από του Γουδή και την περιοχή του Παπάγου και του Xολαργού», σημειώνει η κ. Kαραγιάννη. «Σιγά σιγά, χωρίστηκε σε δήμους και σήμερα η περιοχή Γουδή έχει έκταση 1,75 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Aυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε την ιστορία μας». Tίτλοι κυριότητας δεν έχουν βρεθεί, ωστόσο εφημερίδες στις αρχές του αιώνα αναφέρουν την τοποθεσία με τη γραφή «Γουδή». Eίναι χαρακτηριστική η αναφορά στα αρχεία του νοσοκομείου Σωτηρία: «Mέχρι τον Mάιο του 1902, η Σοφία Σλήμαν και άλλες κυρίες προβαίνουν στη σύσταση φιλανθρωπικής εταιρείας για την αντιμετώπιση πολλών κοινωνικών προβλημάτων (π.χ. φυματίωση) και καταφέρνουν να αποσπάσουν από την I. Mονή Πετράκη δωρεά οικοπέδου 600 στρεμ. μακράν των Aθηνών B.A. της θέσεως Γουδή».
H κ. Kαραγιάννη κατέθεσε το αποτέλεσμα της έρευνάς της στο YΠEXΩΔE, το υπουργείο Πολιτισμού και τον Δήμο Aθηναίων και έτσι δρομολογήθηκε η αντικατάσταση του ονόματος «Γουδί» με το σωστό «Γουδή». Tώρα μένει να το συνηθίσουν και οι Aθηναίοι...

ΕΝΡΙΝΟΛΗΚΤΑ - ΥΓΡΟΛΗΚΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΙΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ  "ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ" ΜΕ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ. ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΜΕΡΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ YOUTUBE ΔΕΞΙΑ.

Τα "Ευαγγελικά": Όταν οι Έλληνες σκοτώθηκαν για την "καθαρεύουσα"

.Της Καίτης Βασιλάκου

Το έτος 1901, πριν εκατόν δέκα χρόνια δηλαδή ( και μη σας φαίνονται πολλά), η Αθήνα συγκλονιζόταν από ογκώδεις διαδηλώσεις, όπως καλή ώρα στις μέρες μας, στις οποίες πρωτοστατούσαν οι φοιτητές και οι καθηγητές τους και  μαζί μ’ αυτούς και άλλοι πολλοί πολίτες, επαγγελματίες, δάσκαλοι, παπάδες, βουλευτές και χωρικοί. Οι Έλληνες τότε ήταν ακόμα πολύ φτωχοί, ωστόσο δεν διαδήλωναν για οικονομικά θέματα (ίσως γιατί θεωρούσαν τη φτώχια τους αυτονόητη), διαδήλωναν για ζητήματα πνευματικά και συγκεκριμένα για την ελληνική γλώσσα που την ήθελαν καθαρεύουσα και όχι δημοτική. Οι διαδηλώσεις δεν ήταν καθόλου ειρηνικές, έγιναν πολλά έκτροπα και κατέληξαν με το θάνατο οχτώ – κατ’ άλλους έντεκα – ατόμων και με πολλούς τραυματίες.

  

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Οκτώβριος του 1901. Η εφημερίδα «Ακρόπολις» αρχίζει να δημοσιεύει σε συνέχειες τη μετάφραση του Ευαγγελίου στα νέα ελληνικά. Η μετάφραση είχε γίνει από τον Αλέξανδρο Πάλλη και είχε εκτυπωθεί στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου με έξοδα της βασίλισσας Όλγας... Είχε κυκλοφορήσει σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων μεταξύ των Ελλήνων της Διασποράς και το πράγμα είχε περάσει απαρατήρητο, μέχρι τη στιγμή που ο Βλάσης Γαβριηλίδης, ο ιδρυτής και διευθυντής της εφημερίδας «Ακρόπολις», αποφάσισε να  τη δημοσιεύσει  σε συνέχειες με τον τίτλο: «Το έργον της Βασιλίσσης η Ακρόπολις το συνεχίζει». Εκ των υστέρων έγινε γνωστό ότι ο Γαβριηλίδης είχε τη συγκατάθεση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Προκοπίου και του κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής  του Πανεπιστημίου Αθηνών Εμμ. Ζολώτα.

  

Βρισκόμαστε σε μια εποχή που επικρατεί ο άκρατος εθνικισμός και η αρχαιολατρία. Όποιος δεν χρησιμοποιεί την καθαρεύουσα, διαπράττει εθνικό έγκλημα και θεωρείται προδότης. Οι δημοτικιστές  αποκαλούνται άθεοι, προδότες και σλάβοι. Αυτό το τελευταίο σήμερα μπορεί να μας φαίνεται παράδοξο, τότε όμως δεν ήταν, καθώς το ελληνικό στοιχείο στη Μακεδονία αντιμετώπιζε σοβαρό κίνδυνο εκσλαβισμού από τους Βούλγαρους. Να σημειώσουμε επίσης ότι η βασίλισσα Όλγα ήταν ρωσικής  καταγωγής και δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη στο λαό.

  

Παράλληλα η ορθόδοξη ελληνική Εκκλησία ήδη από το 18^ο αιώνα είχε απαγορεύσει με ποινή αφορισμού την αγορά, την κατοχή και την ανάγνωση μεταφράσεων της Αγίας Γραφής στην καθομιλούμενη και με την ποινή του αναθέματος τη μετάφρασή της  σε απλούστερη γλώσσα. Το κοινωνικό περιβάλλον λοιπόν του 1901 δεν είναι δυνατόν να ανεχθεί τέτοιες πρωτοβουλίες που υπονομεύουν το κύρος του ελληνικού πολιτισμού, την ιστορία, τη θρησκεία  και τις παραδόσεις του έθνους.

Πρωτοστάτες σ’ αυτόν τον  αγώνα είναι οι φοιτητές της εποχής μαζί με τους καθηγητές τους. Πεντακόσια άτομα εισβάλλουν στα γραφεία της εφημερίδας «Ακρόπολις» και απειλούν όσους βρίσκουν εκεί ότι θα βάλουν φωτιά και θα κάψουν το κτήριο, κάνουν βανδαλισμούς και κρέμονται από τα παράθυρα και τους εξώστες εκτοξεύοντας ύβρεις κατά του Γαβριηλίδη που απουσιάζει εκείνη την ώρα. Η εφημερίδα συνεχίζει ωστόσο να δημοσιεύει τη μετάφραση των Ευαγγελίων για λίγες ακόμα μέρες, αλλά στις 20 Οκτωβρίου αναγκάζεται να διακόψει...

Στις 3 και 4 Νοεμβρίου το κέντρο της Αθήνας βράζει. Εκατοντάδες διαδηλωτές απειλούν την εφημερίδα, κάνουν έκκληση στον Πατριάρχη να αφορίσει τον Αλέξανδρο Πάλλη και ζητούν να συγκληθεί η Ιερά Σύνοδος για να αποπέμψει τον Αρχιεπίσκοπο. Φοιτητές, δάσκαλοι, παπάδες, βουλευτές, χωρικοί με εικόνες και εξαπτέρυγα  είναι έτοιμοι να λιντσάρουν τους εχθρούς της γλώσσας των προγόνων. Οι εφημερίδες Εμπρός, Σκριπ και Καιροί σιγοντάρουν τις διαδηλώσεις μιλώντας για κινδύνους που απειλούν το έθνος λόγω της παράφρασης των Ευαγγελίων. Το θέμα δεν είναι πια γλωσσικό και θρησκευτικό μόνο, είναι και πολιτικό. Η μετάφραση είναι έργο των εχθρών της πατρίδας και υπάρχει σαφής σλαβικός κίνδυνος εδώ. Η βασίλισσα Όλγα δεν θεωρείται αμέτοχη αυτών των ύπουλων σχεδίων του πανσλαβισμού.

Κάποιοι επιχειρούν να παραβιάσουν την πύλη της Βουλής και να ζητήσουν την παραίτηση της κυβέρνησης Γ. Θεοτόκη, άλλοι θέλουν να καταλάβουν το κτήριο της Αρχιεπισκοπής. Γράφουν οι εφημερίδες της εποχής: « Η Χωροφυλακή εδοκίμασε επί κεφαλών  (των διαδηλωτών) άμετρον βίαν». Τα επεισόδια παίρνουν μεγάλες διαστάσεις. Στις 8 Νοεμβρίου ογκώδης οχλοκρατική διαδήλωση 50.000 περίπου ατόμων στους Στύλους του Ολυμπίου Διός που συγκάλεσαν γλωσσαμύντορες και πολιτικάντηδες της ομάδας Δηλιγιάννη καταλήγει σε φονικό. Ένα μέρος των διαδηλωτών παρακινούμενο από το υβρεολόγιο κατά του Αρχιεπισκόπου κατευθύνεται προς την οδό Κοραή με σκοπό να καταλάβει το κτήριο της Αρχιεπισκοπής. Η Χωροφυλακή και ένα ναυτικό άγημα προσπαθεί να τους εμποδίσει. Κάποιος από το πλήθος βγάζει ένα περίστροφο και πυροβολεί. Μέσα σε λίγη ώρα η περιοχή γίνεται πεδίο κανονικής μάχης με διαδηλωτές να πυροβολούν τους χωροφύλακες κι εκείνοι να ανταποδίδουν. Ο τραγικός απολογισμός: οχτώ – κατ’ άλλους έντεκα – νεκροί και εβδομήντα τραυματίες.

Κάποιοι διαδηλωτές επιτίθενται με πέτρες κατά της φρουράς του πρωθυπουργού Γ. Θεοτόκη, ο οποίος φεύγει με την άμαξά του από το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας. Ανταλλάσσονται πυροβολισμοί και οι διαδηλωτές φωνάζουν: «Κάτω ο δολοφόνος! Κάτω ο φονιάς!».

Εφημερίδα της εποχής γράφει την επομένη: «ΗΜΕΡΑ  ΠΕΝΘΟΥΣ 
 

Οι ελεεινοί πρωταγωνισταί της βεβήλωσης των Ευαγγελίων θα τρίβουν αναμφιβόλως εξ ευχαριστήσεως τας χείρας, διότι εγένοντο παραίτιοι του αγριωτέρου θεάματος, το οποίον παρέστησαν αι Αθήναι από της αλώσεως υπό του Σύλλα. Πόλεως αλισκομένης, πόλεως σφαζομένης, πόλεως δολοφονουμένης. Αι σφαίραι του ναυτικού και του πυροβολικού, σφαίραι αδελφών οπλισθέντων εναντίον αδελφών, διέρρηξαν κρανία, συνέτριψαν στήθη, εξώρυξαν οφθαλμούς, έθραυσαν κνήμας και κατέστησαν την οδόν Κοραή και τα πέριξ ερυθράς εκ του αίματος. Η μωρά Κυβέρνησις, ήτις αφήκεν επί τόσους μήνας αδιάφορος ν’ αυξήση  και να γιγαντοποιηθή το σκάνδαλον, προσεπάθησε κατά την τελευταίαν στιγμήν να το καταπνίξει διά της βίας. Ως να μη ήρκουν δε αι σφαίραι του στρατού, προσετέθησαν εις αυτάς και τα ρεβόλβερ των μετημφιεσμένων και μη αστυφυλάκων και των άλλων αφωσιωμένων δολοφόνων, οίτινες επυροβόλουν κατά του λαού από των παραθύρων του Υπουργείου Οικονομικών».

  

Η εφημερίδα «Ακρόπολις» ζήτησε συγγνώμη και δήλωσε ότι «παραμένει αμείλικτος πολέμιος παντός φρονούντος αντεθνικώς και ατίμως και ότι το Ευαγγέλιον δεν πρέπει να αναγιγνώσκεται εν ταις εκκλησίαις εις άλλην τινά γλώσσαν πλην εκείνης, εις την οποίαν εγράφη υπό των θεοπνεύστων ανδρών». Ο Αρχιεπίσκοπος Προκόπιος αναγκάστηκε να παραιτηθεί, το ίδιο και η κυβέρνηση Γ. Θεοτόκη.

  

Αυτή είναι συνοπτικά η ιστορία των «Ευαγγελικών» που έλαβαν χώρα στην Αθήνα πριν εκατόν δέκα ακριβώς χρόνια. Ποιος τα θυμάται σήμερα αυτά; Και γιατί να τα θυμάται; Η διαμάχη καθαρεύουσας – δημοτικής είναι πια παρελθόν, κρίμα οι ζωές που χάθηκαν γι αυτό το λόγο, οι υπολήψεις που σπιλώθηκαν, η κοινωνική αναταραχή και η αναστάτωση και οι πύρινοι λόγοι χωρίς αντίκρισμα.

  

Δεν είναι όμως παρελθόν μερικά άλλα πράγματα. Όπως πχ οι θεωρίες συνωμοσίας που μας ταλαιπωρούν ακόμα και βλέπουμε παντού εχθρούς που θέλουν να  εξαφανίσουν το έθνος μας. Ή όπως  ο φανατισμός που χωρίζει κάθε τόσο τους Έλληνες στα δυο και προκαλεί μίση και διχόνοιες. Όπως οι αντιδράσεις του πλήθους και των δυνάμεων καταστολής που είναι παντού και πάντα οι ίδιες. Όπως η υποψία ότι αστυνομικοί μεταμφιεσμένοι σε διαδηλωτές είναι εκείνοι που προκαλούν τα επεισόδια. Όπως οι επιθέσεις των διαδηλωτών στους πολιτικούς και οι ύβρεις εναντίον τους. Όπως ο ρόλος του Τύπου που εξάπτει το αναγνωστικό κοινό αντί να το διαφωτίζει με ψυχραιμία. Όπως οι φοιτητές που είναι πάντα το πιο ζωηρό στοιχείο του πληθυσμού και αγωνίζονται με πάθος για τις ιδέες τους.

  

Και η έκπληξη: στα «Ευαγγελικά» οι φοιτητές αποδεικνύονται ως το συντηρητικότερο τμήμα της κοινωνίας που απεχθάνεται τη δημοτική και υπερασπίζεται  την καθαρεύουσα. Οι εποχές είναι δύσκολες και κάθε νεοτερισμός μπορεί να απειλήσει την ελεύθερη Ελλάδα που τα σύνορά της φτάνουν ως τη Θεσσαλία. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες ζουν ακόμα έξω από το ελληνικό κράτος. Η ιστορία και η γλώσσα είναι αυτά που θα τους κρατήσουν ενωμένους  εντός και εκτός της χώρας.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν έχει ακόμα φανεί στον ορίζοντα.

Πηγή: ketivasilakou.blogspot